دوربین آنر 9 لایت از نگاه آرش عاشوری نیا

همانطور که از تصاویر پیداست، دوربین آنر 9 لایت پتانسیل بالایی برای ثبت تصاویر بی نظیر و هنرمندانه ای دارد. در ادامه پای صحبت های این عکاس مطرح کشورمان می نشینیم و نگاهی به تصاویر خیره کننده تهیه شده با این گوشی خواهیم داشت.

به لطف یکی از دوستان، فرصتی برایم فراهم شد تا بتوانم دوربین گوشی Honor 9 lite را بررسی کنم و ضمن گشت و گذار در تهران و استانبول، عکس‌های تهیه شده با این دستگاه را با شما به اشتراک بگذارم.

پیشاپیش یادآوری کنم که این یک بررسی مقایسه بین مگاپیکسل‌های دوربین این موبایل با گوشی های دیگر نیست. این بررسی صرفا بر اساس حسی است که این موبایل و دوربینش در دست من به عنوان عکاس حرفه‌ای (منظور کسی که شغل و درآمدش عکاسی است) بوجود می‌آورد.

رابطه عکاسان حرفه‌ای با دوربین موبایل رابطه‌ای سرشار از عشق و نفرت است. همان حس و حالی که در ابتدای تولید و عرضه دوربین‌های دیجیتال بر فضای عکاس و عکاسان حرفه‌ای حاکم شده بود؛ این‌که هرکسی بتواند عکس بگیرد،‌ یا شاید خیلی بدتر از این، هرکسی بتواند به سادگی عکس «خوب» بگیرد!

حالا توضیح اینکه عکس خوب چیست، نه در این مقال می‌گنجد، نه در سطح سواد و تخصص من است و نه در مورد آن بین صاحب‌نظران تفاهم وجود دارد. تنها چیزی که می‌توانم به شما بگویم این است که دوربین‌های دیجیتال و پیرو آن‌ها دوربین‌های موبایل در ابتدا پروسه سختِ دست‌یافتن به عکس نرمال را از بین برده‌اند و در پی آن تغییراتِ عکاسی جدی‌تری چون اصلاح نورسنجی،‌ عمق میدان، تغییر در سرعت عکاسی و تغییرات ثانویه تاریک‌خانه‌ای (پروسس، ادیت، رتوش، دستکاری یا هرآنچه که دوست‌دارید بنامید) را به سهولت و سرعت فراهم کردند.

همه این‌ها باعث شد تا ابزار و تکنیک‌هایی که در دست عکاسان حرفه‌ای است، در جیب شما هم وجود داشته باشد! کافی است اراده کنید و موبایل را از جیبتان در بیاورید،؛ فاصله شما با عکاسی حرفه‌ای دیگر واحدهای دانشگاهی نورسنجی،‌ ظهور و چاپ نیست، بلکه خلاقیت و پشتکار شماست.

اولین ژانری که باعث شد عکاسان حرفه‌ای عاشق دوربین‌های موبایل شوند،‌ عکاسی خیابانی بود. در عکاسی خیابانی نکاتی چون سرعت عمل، جلب توجه نکردن، لنز فیکسی چون ۳۵ مم یا ۵۰ مم در استاندارد ۱۳۵، عمق میدان زیاد، مطلوب عکاسان خیابانی بود؛ تمام چیزی که بدون چک و چانه در دوربین‌های موبایل وجود داشت. کوچکی ابزار، عدم جلب توجه، بی‌صدا بودن، نمایشگر بزرگ، تمام آن‌چه خوب است، یک‌جا در دوربین موبایل جا خوش کرده بود.

[lightgallery images="191532,191531,191530,191534,191559,191561,191562"]

کیفیت دوربین‌های موبایل روز به روز بهتر شد و عکس های قابل چاپ و ارائه در دیوار نمایشگاه‌های عکاسی، دوربین‌های عکاسی حرفه‌ای مختص این ژانر را به چالش کشاند.

حالا وضعیت دوربین آنر 9 لایت کجای این داستان است؟ آیا دوربین تعبیه شده در این گوشی ابزار مناسبی برای عکاسی خیابانی است یا خیر؟ در پاسخ به این سوال باید گفت این تلفن هوشمند دوربین تند و سریعی دارد، به خوبی فوکوس می‌کند، داینامیک رنج قابل قبولی دارد، جزییات مناسبی ثبت می‌کند اما به نظر من نمایشگرش روشنایی خوبی برای عکاسی در آفتاب ندارد. هرچند خیلی اوقات عکاسان خیابانی بدون نگاه کردن به نمایشگر یا چشمی دوربین عکاسی می‌کنند، اما این ایرادی است که بر این موبایل وارد است.

دومین ژانری که دوربین‌های موبایل در آن حریف می‌طلبند، قابلیت Lanscape Photography و Urban Photography است. دوربین‌های موبایل بخاطر سنسور سایز کوچک، لنز واید تصاویری با عمق میدان زیاد به ثبت می رسانند و عکاس ناشی هم بدون چک و چونه می‌تواند عکس‌های مطلوبی را خلق کنند.

[lightgallery images="191540,191539,191541,191537,191536,191535"]

ثبت جزییات و داینامیک رنج در دوربین آنر 9 لایت مناسب است. عکس‌ها آنقدر جزئیات در دل خود دارند که به خود جرات دهید آن‌ها را پروسس (پردازش) کنید و چیزهای بیشتری از دل آن‌ها بیرون بکشید. اما مشکلی که به طور کلی هنگام کار با دوربین این موبایل توجه من را جلب کرد، اشباع زیاد رنگ در عکس‌های این دوربین بود. اشباع زیاد رنگ و احتمالا نداشتن کوتینگ مناسب در عدسی و پوشش بیرونی لنز باعث می‌شود آسمانی رنگ به رنگ داشته باشید. عکس‌های بالا پروسسی که لازم دانستم روی آنها اعمال کردم و این چند فریم پایین خروجی اورجینال دوربین آنر 9 لایت است:

ماژنتا سمت چپ و راست و سایان میان عکس از کجا آمده است؟ تقریبا در تمامی عکس‌هایی که فضای زیادی به آسمان اختصاص دهید، چنین مشکلی به چشم می‌آید.

از سوی دیگر، کافی است نگاهی به عکس زیر بیندازید! کِی و کجا جعفری را با چنین رنگی دیده اید؟

این اشکال ربطی به وایت بالانس ندارد و اثر اشباع رنگ بالا در خروجی تصویر دوربین این موبایل است. دوربین گوشی آنر ۹ لایت در نظر اول عکس‌های زیبا و چشم‌نوازی تولید می‌کند، اما اگر بخواهیم صادقانه و فنی‌تر به خروجی این دوربین نگاه کنیم باید بگوییم عکس‌هایی گل‌درشت!

فی‌الواقع عکاس حرفه‌ای علاقه دارد تغییرات در عکس را خودش در فرصت مناسب، ابزار مناسب و با سلیقه خود انجام دهد و آن‌ را بر عهده دوربین نگذارد، اما همه حوصله و وقت چنین کارهایی را ندارند. دوربین آنر 9 لایت سعی می‌کند در اولین قدم خروجی چشم‌گیری تولید کند؛ تصویری که شما هوس نکنید وقت بیشتری برای افزایش اشباع‌رنگ، کنتراست و بافت بگذارید.

آنر ۹ لایت در مقام مقایسه با آیفون X و موبایل‌های مشابه، به شکل محسوسی لنز وایدتری دارد و زاویه دید گسترده‌تری ارائه می‌دهد و کاربردش در فضاهای بسته، عکاسی از آثار و ابنیه تاریخی و غیره به چشم خواهد آمد.

[lightgallery images="191567,191568"]

حالا برسیم سر آخرین سنگری که دوربین‌های موبایل در حال فتح آن هستند، عکاسی پرتره! عجیب‌ترین اثر دوربین‌های موبایل روی الگوهای زیبایی و اصول عکاسی پرتره متمرکز بوده و هست! منظور، عکاسی با لنز واید از فاصله نزدیک و عکاسی با عمق میدان زیاد است. این نوع از عکاسی پرتره، فقط در پرتره‌های خیابانی و بعضی اوقات در پرتره‌هایی در میان عکس‌های خبری به چشم می‌خورد؛ اگر ۲۰ سال به عقب برویم و به عکاسی حرفه‌ای بگوییم مردمی هستند که با لنز واید در فاصله‌ای نزدیک از خود و دیگران پرتره می‌گیرند و از آن لذت می‌برند، شما را به نزدیک‌ترین بیمارستان تحویل می دادند،‌ اما امروزه مردم به دیدن، گرفتن عکس‌های پرتره با لنز واید از فاصله‌ نزدیک عادت کرده اند و نه‌ تنها آن‌ را زشت و عجیب نمی‌دانند، که این سلفی‌ها و عکس‌ها را کاملا عادی و زیبا تلقی می کنند.

در واقع، پرتره استاندارد سال‌های قبل از موبایل چیزی شبیه به این بود:

یا حتی چیزی شبیه به مورد زیر:

هر دو عکس بالا با لنز تله با دیافراگم باز توسط دوربین DSLR ثبت شده‌اند. نتیجه هم همان الگوی ثابت سالیان دور تا ظهور دوربین‌های موبایل است. در چنین الگویی با یک معادله کلی روبه رو هستیم؛ یعنی لنز تله به علاوه دیافراگم باز برابر است با پرسپکتیو تخت + عمق میدان کوتاه

اما دوربین‌های موبایل این معادله را به شکل زیر تغییر دادند:

اگر عکس‌های بالا را نمی‌دیدید، احتمالا عکس موبایلی فوق هم عکس عجیبی نبود. یکی از هزاران عکسی که در هر سفر تولید می‌کنیم و به نظرمان طبیعی جلوه می کند، اعوجاج ها و تشدید پرسپکتیو در صورت است؛ چیزی که در گذشته برای عکس‌های پرتره ناپسند بود، اما امروز طبیعی و عادی شده است. مشکل باقی مانده مربوط به عمق میدان زیاد می شود که این مورد هم برطرف شده است.

عمق میدان به لطف نرم‌افزار داخلی این موبایل و لنز دوگانه حل شد!

اما سوال مهم در اینجاست که دوربین گوشی قرار است کار دوربین‌های DSLR و لنزهای پرایم با دیافراگم باز را برای ما انجام دهد یا خیر؟ دوربین تلفن های هوشمند در واقع سعی می‌کنند چنین کاری را انجام دهند اما چو نیک بنگرید، هر گردی گردو نخواهد شد. همانطور که در تصویر بالا مشاهده می کنید، دوربین گوشی و نرم‌افزارش تلاش به نسبت موفقی برای تشخیص فاصله بخش‌های جلویی و پشتی نرده داشتند. در واقع، دوربین آنر 9 لایت سعی کرده این بخش ها را به تدریج محو و افکتی شبیه به خارج شدن از منطقه فوکس را شبیه‌سازی کند.

حالا ما باید تصمیم بگیریم موضع ما نسبت به این امکان چیست.

[lightgallery images="191552,191553"]

واقعیت این است که شما باید تصمیم بگیرید چنین قابلیتی را می پسندید یا خیر. این‌که چه اتفاقی در روند تولید تصویر می‌افتد، به نظر من خیلی اهمیت ندارد. فراموش نکنید که ابزار و روش تولید به اثر تولیدی ارزش نمی‌دهد.

[lightgallery images="191556,191555"]

عکس شماره 1 با دوربین DSLR با فاصله مشابه ثبت شده و عکس دوم و سوم با گوشی آنر ۹ لایت؛ به طور مشخص دوربین آنر 9 لایت در جاهایی که فاصله پیچیده‌ای بین آبجکت‌های مختلف و حرکت خاصی از سمت سوژه وجود نداشته باشد و از طرفی نگاه سوژه از سمت روبرو باشد و به طور کلی در شرایطی از این دست، نتیجه بدی نمی‌دهد، اما در فضاهایی با اشیا و عوارضی با فاصله‌های متفاوت، حرکت در سوژه و پس زمینه و غیره خطای دوربین و نرم‌افزار زیاد می‌شود.

نکته مهم این است که بدانید برای چه جایی عکاسی می‌کنید؟ عکس‌هایی برای اینستاگرام شخصی‌تان؟ آیا عکسی که گرفته اید، شما و یا بیننده شما را راضی و خوشحال می کند؟ شما روی هر عکس در اینستاگرام دوستانتان چند ثانیه توقف می‌کنید؟ معمولا کسی دنبال لکه فوکس در جایی که باید فلو (flow) باشد، نمی‌گردد. اگر از این افکت خوشتان می‌آید، دوربین آنر 9 لایت ابزاری دوست‌داشتنی برای شما خواهد بود.