کشف سیاره ای جدید برای زندگی در خارج از منظومه شمسی

به گزارش کلیک ، ما در دوره شگرفی زندگی می کنیم که تمایز سیاره ها در آسمان تیره و تاریک شب برای دانشمندان کار دشواری نیست، اما کشف جهان هایی که به ادامه زندگی کمک کنند کار آسانی نیست.

محققان امروزه تصور می کنند که بهترین انتخاب برای زندگی را فراتر از منظومه شمسی یافته اند و در حال بررسی علائم زندگی در آن هستند و این امر امری بسیار هیجان انگیز است: این سیاره LHS 1140b نامیده می شود، جهانی که کمی بزرگتر از زمین است و تقریبا ۴۰ سال نوری فاصله دارد.

طبق نظر برخی محققان این سیاره هیجان انگیزترین سیاره است که در طول دهه های گذشته دیده شده است.

امید چندانی برای یافتن هدفی بهتر از این سیاره و پاسخ به بزرگترین سوال علمی دانشمندان یعنی جستجوی زندگی در فراتر از زمین وجود ندارد.

LHS 1140b مافوق زمین نامیده می شود، سیاره ای با جرم بیشتر از زمین اما جرم این سیاره از ۱۰ برابر زمین کمتر است. در این مورد، جرم سیاره هفت برابر جرم زمین است اما اندازه آن ۱٫۴ برابر اندازه زمین است، یعنی چگالی آن بیشتر از زمین است و دارای هسته آهنی متراکم است.

اما آنچه LHS 1140b را برای آنالیزهای بعدی بسیار جذاب کرده است اندازه یا جرم آن نیست، بلکه این حقیقت است که این سیاره درون ناحیه ای قابل سکونت از ستاره میزبانش یعنی یک کوتوله قرمز کم نور به نام LHS 1140 که در صورت فلکی قیطس قرار دارد، در حال چرخش است.

فاصله LHS 1140 از ستاره میزبانش ده برابر نزدیکتر از فاصله زمین تا خورشید است، اما از آنجایی که LHS 1140 به طور قابل ملاحظه ای خنک تر و تیره تر از خورشید است، این بدان معناست که سیاره به دلیل نزدیکی داغ نمی شود، نهایتا این سیاره نسبت به زمین تنها نیمی از گرمایی که زمین از نور خورشید دریافت می کند را از ستاره میزبانش دریافت می کند.

شرایط کنونی کوتوله قرمز نسبتا مطلوب است.

LHS 1140 آرام تر می چرخد و تشعشع انرژی کمتری را نسبت به ستاره های کم جرم مشابه خود از خود ساطع می کند.

این موضوعی مهم است زیرا مقدار گرما و نوری که از ستاره می آید به قدری داغ نیست که آب مایع نتواند روی سطح سیاره باقی بماند، این امر، امری ضروری برای زندگی است و این نوع آب و هوا سیاره را به ناحیه ای قابل سکونت تبدیل می کند.

محققان LHS 1140 را با استفاده از ابزار هارپس رصدخانه اروپای جنوبی در رصدخانه لاسیلا در شیلی یافتند.

تخمین زده شده که این سیاره نزدیک به ۵ بیلیون سال سن دارد و همیشه این چنین مهمان نواز نبوده است، و احتمال آن وجود دارد که ستاره کوتوله قرمز هنگامی که جوان تر بوده فرارتر و بخارشدنی تر بوده و آب را از جو LHS 1140 خارج می کرده است.

محققان علیرغم اینکه این سیاره ممکن است چنین جوی را حفظ کند یا دوباره بدست آورد یعنی بخار تولید شده به وسیله اقیانوس های ماگما را به دام بیندازد، باز هم امیدوارند. این بخار ممکن است به سبب جوش آمدن سطح این اقیانوس ها در گذشته های دور ایجاد شده باشد.

برای کمک به بررسی این فرضیه محققان برآن بودند تا سیاره را با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ بسیار بزرگ ESO بیشتر مورد مطالعه قرار دهند و تکمیل این کار تا سال ۲۰۲۴ به طول می انجامد.

البته این تنها جهان دوری نیست که ستاره شناسان در زمان های اخیر به دنبال آن بوده اند. در همین ماه دانشمندان جوی را اطراف سیاره مافوق زمین دیگری به نام گلیس ۱۱۳۲b کشف کردند.

این سیاره نسبت به سیاره LHS 1140 فاصله مشابهی از زمین دارد و تقریبا ۳۹ سال نوری از زمین فاصله دارد، اما تنها وجود علائم امیدبخش این سیاره های دور تاییدی بر قابل سکونت بودن آن ها و یک اثبات نهایی از چیزی که دنبالش بوده ایم یعنی زندگی خارجی نیست تا زمانی که ما اطلاعات بیشتری از آن ها بدست آوریم.

بیایید فراموش نکنیم که ما اخیرا در مورد کشف TRAPPIST-1 (منظومه شمسی خواهر) و سیاره همسایه که مانند زمین است به نام Proxima b اشتباه کردیم، درحالی که قبلا تصور می کردیم این دو مکان هایی مناسب برای زندگی هستند ولی اینگونه نیست.

اما آنچه اکنون ما می دانیم آن است که LHS 1140 همه علائم صحیح را برای زندگی دارد و باید بررسی های جدی تری در مورد آن صورت گیرد.

سیستم LHS 1140 ممکن است حتی نسبت به Proxima b و TRAPPIST-1 هدف مهم تری برای توصیف خصوصیات سیاره ها در نواحی قابل سکونت باشد.

امسال سال بسیار خوبی برای اکتشافات سیاره ای است.